Niksar Mutlu Son

Niksar Mutlu Son Aeschines davayı kıl payı kazandı ve daha sonra Timarchus kendini astı. Bu tantana içinde, Atina’nın gerçekten tehlikeli bir düşmana satılıp satılmadığı yönündeki kritik soru, muzır seksin revaçtaki çekiciliğine kurban edilerek en azından bir süreliğine hasıraltı edildi. Tanınmış birinin seks yaşamının ifşa edilerek siyasi hayatının bitirildiği son dava bu değildi elbette ama Timarchus’a Karşı davası, kapsamı ve etkisi bakımından bir mihenk taşı olma niteliğini korumaktadır. Halkın gözü önünde yaşayan Timarchus gibi seçkin adamlar muhtemelen jüride oturan ortalama yurttaşa kıyasla daha sert davranış ölçütlerine tabi tutulmaktaydı.

Keza yasalar, kendilerini para için “kadınsılaştıranları” veya bundan çok fazla zevk alıyor görünenleri sosyal hayattan kovuyordu. Timarchus’un hüsranı bütün Atinalılara ibretlik bir ders oldu. [33] Dengeyi Bulmak Ceza ve utancın mayın tarlası olduğu göz önüne alındığında, erkek erkeğe ilişkiler nasıl yürütülecekti? Herhangi biri pasif olduğunda da bir yurttaş profiline sahip olabilecek miydi? Eğer yetişkinse, bu yüksek bir ihtimal değildi. Gençler içinse, Timarchus’a Karşı davasının gösterdiği üzere, riskli olmakla birlikte, katı flört kurallarına uyulduğu sürece mümkündü. “Kendi başına bir aşk ilişkisi ne doğru ne de yanlıştır; doğru yaşandığında doğru, yanlış yaşandığında yanlıştır, ” diyor Platon.

Niksar Mutlu Son

Niksar Mutlu Son İyi bir erkek sevgilinin duygularında “istikrarlı” olması ve oğlanın karakterini, bedenini sevdiği kadar sevmesi beklenirdi. Bu soylu amaç oğlanın bilgeliğe ulaşma isteğiyle buluşunca birliktelik “yüce” sayılıyordu. “[Ancak] o zaman bir erkek âşığın sevgilisini tatmin etmesi doğrudur.” Eşcinsel aşk, toplamı sıfır olan bir denklemdi; bir oğlanı elde etmenin erkeğe verdiği onur, elde edilmenin oğlana verdiği onursuzlukla dengeleniyordu adeta.

Eğer oğlan kendini çok kolay teslim ederse, kadınsı ve hatta hayvani görünme riski almış oluyordu. Şayet çok fazla direnirse, dünyada yolunu bulmasında kendisine yardım edebilecek olgun erkeğin desteğinden mahrum kalabilirdi. Bir bakıma konumunu kaybetme riski pahasına, tutkusunu hayata geçiriyordu. Ergen oğlanlar Atinalı erkeklerin başlıca arzu nesneleriydi ve onlara teslim oluyorlardı. Yunan oğlanlara (en azından seçkin zümreye ait olanlar) cinsel ilişkiyi saygın Viktoryen hanımefendilerin katlandığı şekilde, yani bir zevk olarak değil, görev olarak yaşamaları öğretiliyordu.